De Zee.

Ik zit momenteel backstage in het Casino van Blankenberge.
Af en toe trilt de muur bij het geluid van een ontploffing.
We bevinden ons niet in een oorlogszone maar bij een van de laatste “Morimos Solamente’s”.
Om u een idee te geven waar we vandaag aan toe zijn/waren, geef ik u zijn eerste zinnen op podium.

“Hey Blankenberge! Ahn man… WTF gaat dees hier worden….”
“Hoe oud zijn jullie in godsnaam?! Ik was al bang als de lampen te lang uitbleven dat de helft in slaap ging gevallen zijn.”
“Moest ge toevallig naar boven kijken en ge ziet heel van bovend de lampkes, wees niet bang je bent niet dood en gaat niet naar den hemel!!”
“Eerste rij is ook weer leeg, ook weer graaf, kopen ticketjes voor de eerste rij en komen dan niet af.”
“Dan ziet em dat we er niet bij zijn, da zal em leren! Arroganten Antwerpenaar!!”
“Wulder gaan naar de zee, veel beter dan Alex Agnew! Gisteren kwam er een kwal voorbij, gelachen dat we gedaan hebben!!”

Inderdaad het 2e seizoen van “Morimos Solamente” loopt ten einde en dan kom je op de plekken terecht waarvan dat je blij bent dat ze achteraan het seizoen zitten.