Goed gelachen.

Ik denk dat één van de meest gebruikte ‘truken van de foor’ van een comedian na een slecht optreden is: “ ‘t Lag aan het publiek!” Ik heb die zin lang in twijfel getrokken want zoals de wijze raad van nonkel Smifty luidt: “Goed materiaal werkt overal.” Dat dacht ik tot ik donderdag in Torhout moest gaan spelen. Nu… normaal maak ik me daar geen zorgen over. Torhout heeft de vaste traditie om een jaarlijkse comedy-night te organiseren voor een zaal vol liefhebbers, dus een optreden op een andere locatie maakte voor mij geen verschil uit.

Dat het in West-Vlaanderen is maakt voor mij ook al helemaal niks uit. Veel mensen trekken al een zuur gezicht als ze naar West-Vlaanderen moeten, zeker diegene van de Antwerpse liga. Terwijl ik meestal geen hinder ondervind van een West-Vlaams publiek, zijn er toch twee dingen die mij opgevallen zijn de laatste drie jaar.
Ten eerste: ieder optreden in West-Vlaanderen komt er iemand naar je toe met “jah, we zijn een moeilijk publiek ze!”. Ieder dorp/stad/gehucht zegt dat! Er is nog maar één dorp dat dat waargemaakt heeft bij mij en dat is Ieper. Optreden in Ieper is precies zoals squashen: je werkt jezelf in het zweet maar uiteindelijk sla je constant een bal tegen een muur recht terug in je gezicht.
Ten tweede: iedereen weet dat ik geen grote fan ben van de stereotypes over provincies. Limburgers traag, Antwerpenaren racisten en arrogant, West-Vlamingen boeren en onverstaanbaar, enz. Maar het moet toch gezegd worden: moesten Antwerpenaren half zoveel tijd steken in hun racisme als dat West-Vlamingen doen in het verkondigen dat ze ‘maar’ boerkes zijn, tjah… dan zaten alle allochtonen nu al op de trein. En ze doen het niet alleen met Antwerpen, ze doen het met gelijk welk dorp of stad. Het is precies een soort ticnerveus dat iedere West-Vlaming moet weten van waar je bent, anders worden ze onrustig en dan kunnen ze geen referenties maken naar jou. In mijn geval krijg je dan bijvoorbeeld zinnen zoals: “Jah, ik weet niet hoe ze het in Zelzate/Antwerpen doen!” of “We zijn wij maar boerkes he, we kennen dat hier allemaal niet he, die Zelzaatse/Antwerpse praktijken (praktieken zoals ze waarschijnlijk zeggen)”. Nu, je moet het ze het wel geven: het is een interessante tactiek om u als den domme te gedragen. Ik kan me inbeelden dat de kerel die het wiel uitgevonden heeft veel meer ‘prehistory-pussy’ had kunnen krijgen, moest hij zijn kaarten beter gespeeld hebben. Zien ze hem heel de dag voorbijlopen met kak op zijn hoofd en een dode panter aan zijn staart aan het voortslepen. Tot hij ineens voorbij komt gereden op een mountainbike: “Oh dit ding? Gemaakt toen ik mij verveelde”.

Soit, Torhout dus. Ik moest er met Arbi ‘eerste grappige Vlaamse Marokkaan’ el Ayachi optreden in ‘Place Magique’ bij de Kurt, heel vriendelijke kerel die ook komen kijken is naar mijn optreden in de Biekorf te Brugge (dus mag ik hem dan nog net iétsje meer). Terwijl het volk toestroomde, hadden we al in de mot van “hmm, een iets gerijpter publiek…” Wat voor mij geen probleem was, dus haalde ik in mijn hoofd  alles over trends en jongeren uit mijn set, hoewel die jokes goed genoeg zijn. Je merkt immers dat ze je liever over andere dingen horen babbelen. Het café begon zich goed te vullen maar de parkeerplaats ook en dan vooral met blinkende BMW’s. Op het terras zit een hele vergadering van luidruchtige felkleurige polodragers van middelbare leeftijd al grappig te zijn, terwijl Arbi en ik naar elkaar kijken van “Oh jeetje…”.  Ik had al door: als die in mijn zaal zitten moet ik de luidste er uit pikken en die 5 minuten onder handen nemen, zodat ik wat respect krijg van die loodgieters op vakantie. Kurt komt naar buiten om te vertellen dat we gaan beginnen, waarop er geantwoord wordt met “Kan tij nie naar buiten komen?!”. Gelach alom, “Xander De Buisonjé!”, het dak gaat eraf! Intussen bijt ik een stuk van mijn stoelleuning.
Arbi bijt de spits af en ik ga me achteraan in het café opstellen bij de luidruchtige Rudy’s om aan schadebeperking te doen. Kleine scenarioschets: 20 man rechts van het podium, 70 man voor het podium verspreid over 20 meter afstand. 10 man oprecht aan het luisteren en lachen, 70 naar Arbi aan het staren gelijk mijn kat als ik masturbeer, serveersters die op de meest lompe en luidruchtige manier ooit mensen bedienen in de zaal en kassa’s toesmijten. En natuurlijk 10 man achteraan verstopt die hun eigen versie van de show veel beter vinden en ik die erachter sta, aan het koken van woede (ter amusement van een paar mensen in de zaal die wel voor comedy kwamen). Zoals diezelfde mensen na de show zeiden: “Arbi heeft niet eens de kans gehad.” Hij zegt een grap, de helft van de zaal snapt ze niet en vakantiemarginaal Inc. roept iets onverstaanbaars zijn richting uit vanuit de donker. Natuurlijk stond ik er al heel de tijd van “Ssht”, “Ssssht”, “Shhhhhhhhht!!” tot het veranderde in “EY!!!”. Waarop ze even ongemakkelijk naar elkaar keken en één ervan (waar ik de grootste hekel aan had) al wegdraaiend zei in zijn pint: “Die moet hier niet in mijn café komen zeggen wat ik moet doen…”. Dat was voor mij het moment waarop ik wist dat de avond al niet meer te redden viel. Arbi werkt zijn set af en smijt mij op het podium.

Hier is een korte versie van mijn uurtje:
*Ik kom op* = Café is luidruchtig
Ik: “Oke, ik ben dus betaald om een uurtje te spelen maar gelijk dat het nu gaat zal dat geen uur worden dus ik heb een idee. Ofwel speel ik een uur en amuseren we ons en is het leuk voor iedereen. Ofwel geef ik jullie drie kansen en iedere keer als er iemand babbelt valt er ééntje weg en dan ga ik naar huis en moet ik niet betaald worden.”
*Heel het café stil*
Ik: “En bedoel ik vooral die kliek van “Laten we allemaal een felkleurig polootje aan doen zodat niemand let op het feit dat we dik en kaal worden.”
*10 mensen die lachen*
Ik: blablabla goeie joke blablabla
*stilte*
Ik: blablablabla zéér goeie joke blablabla
*stilte*
Ik: blabla positieve West-Vlaanderen jokes blabla
*stilte*
Ik: blabla impro over het café
*gegniffel*
Ik: blabla wat lachen met mensen in de zaal blabla
*gelach van de mensen rond die persoon*
Ik: blabla Yasmine referentie blabla
* Absolute stilte met daarin vrouwelijke “mo seg”*
(Dit gaat zo een uurtje door, intussen heeft Arbi de kerels met polo al uit het café geduwd.)

Ik ga van het podium en ontmoet Arbi achteraan samen met de 10 man die de show gesnapt hebben. Andere mensen komen vertellen dat Freddy De Vadder hun favoriete komiek is wat alweer veel verklaart maar ook even logisch is als in een kindertuin vragen of ze graag Mega Mindy zien. We nemen afscheid van een nog even enthousiaste Kurt en terwijl we die vijf meter door het terras wandelen krijgen we de meest haatvolle shit naar ons hoofd gesmeten: niet grappig, je zag er beter uit op Comedy Casino enz. enz. enz. Arbi en ik rijden letterlijk 500 meter met de auto tot we hem aan de kant zetten en onze gal spuwen terwijl we serieus overwegen om terug te rijden en iedereen van die kliek tot pulp te slaan. Wanneer we afgekoeld zijn en mekaar een mentale rukbeurt gegeven hebben rijden we naar Antwerpen en maken we over  een pitaschotel een stuk of 100 Yasmine/Michael Jackson grappen.

De enige reden waarom ik dit schrijf is dat iedereen zo misschien een beeld krijgt van wat comedians echt moeten meemaken en ik denk dat velen die dit lezen het wel gaan herkennen. Ik durf zonder ego zeggen dat de laatste maanden 98% van mijn optredens goed waren, maar het zijn die 2% die je altijd het meeste bij blijven.

Soit, ik ga nu huilen in de douche en masturberen over de footage van Comedians Of Comedy en de Joker DVD en met mijn fluit in mijn hand in slaap vallen.